चेतामानसशास्त्र (Neuropsychology): मेंदू आणि बोधनाचे मानसशास्त्र

 

चेतामानसशास्त्र (Neuropsychology): मेंदू आणि बोधनाचे मानसशास्त्र

(सर्व चित्रे आणि इमेजेस google वरून साभार)

मानवी मेंदू हा विश्वातील सर्वात गुंतागुंतीचा, रहस्यमय आणि अद्भुत अवयव मानला जातो. मानवी शरीराचे शारीरिक नियंत्रण, मानसिक प्रक्रिया, भावनिक अनुभव, निर्णयक्षमता, भाषा, स्मृती, शिकण्याची क्षमता, सामाजिक वर्तन आणि व्यक्तिमत्त्व यांसारख्या असंख्य कार्यांचे नियमन मेंदूद्वारे केले जाते. मेंदूमधील अब्जावधी चेतापेशी (Neurons) आणि त्यांच्या परस्पर संबंधांमुळे मानवी चेतना आणि वर्तनाची निर्मिती होते. त्यामुळे मानवी वर्तन समजून घेण्यासाठी मेंदूचे कार्य समजणे अत्यावश्यक ठरते. या मेंदू आणि वर्तन यांच्यातील संबंधांचा वैज्ञानिक, प्रणालीबद्ध आणि अनुभवाधारित अभ्यास करणाऱ्या मानसशास्त्राच्या शाखेला चेतामानसशास्त्र असे म्हणतात.

चेतामानसशास्त्र हे एक आंतरशाखीय क्षेत्र आहे, ज्यामध्ये मानसशास्त्र, न्यूरोसायन्स, जीवशास्त्र, शरीरशास्त्र, वैद्यकशास्त्र आणि बोधनिक विज्ञान या विविध शाखांचा समन्वय आढळतो. या शाखेचा मुख्य उद्देश म्हणजे मेंदूतील जैविक रचना आणि मानवी मानसिक प्रक्रिया यांच्यातील संबंध स्पष्ट करणे होय. मेंदूतील विशिष्ट भागांमध्ये झालेली दुखापत, न्यूरोलॉजिकल विकार, अपघात, स्ट्रोक, संसर्ग, न्यूरोडिजेनेरेटिव्ह आजार किंवा रासायनिक बदल यांचा व्यक्तीच्या विचारशक्ती, भावना, भाषा, स्मरणशक्ती, अवधान, निर्णयक्षमता आणि सामाजिक वर्तनावर कसा परिणाम होतो याचा अभ्यास चेतामानसशास्त्रात केला जातो (Kolb & Whishaw, 2015).

मिलिंद प्रश्न : बौद्ध तत्त्वज्ञानातील संवाद कौशल्याचा अद्वितीय ग्रंथ

 

मिलिंद प्रश्न : बौद्ध तत्त्वज्ञानातील संवाद कौशल्याचा अद्वितीय ग्रंथ

(सर्व चित्रे आणि इमेजेस google वरून साभार)

भारतीय बौद्ध साहित्यामध्ये अनेक असे ग्रंथ आढळतात ज्यांनी केवळ धार्मिक श्रद्धा किंवा आध्यात्मिक उपदेश मांडले नाहीत, तर मानवी जीवन, तर्कशक्ती, नैतिकता, आत्मचिंतन आणि ज्ञानप्रक्रिया यांविषयी सखोल विचार मांडले आहेत. या साहित्यपरंपरेमध्ये मिलिंदपञ्ह अर्थात ‘मिलिंद प्रश्न’ हा ग्रंथ अत्यंत वैशिष्ट्यपूर्ण आणि महत्त्वपूर्ण मानला जातो. हा ग्रंथ इंडो-ग्रीक राजा Menander I (पालीमध्ये मिलिंद) आणि बौद्ध भिक्षू नागसेन यांच्यात झालेल्या संवादांवर आधारित आहे. प्रश्नोत्तरांच्या स्वरूपात मांडलेला हा ग्रंथ बौद्ध तत्त्वज्ञानातील अनेक गुंतागुंतीच्या संकल्पना अत्यंत सोप्या, तार्किक आणि व्यावहारिक उदाहरणांच्या माध्यमातून स्पष्ट करतो. विशेषतः आत्मा, पुनर्जन्म, कर्म, निर्वाण, स्मृती, चेतना, नैतिकता आणि व्यक्तिमत्त्व यांसारख्या विषयांवर या ग्रंथामध्ये सखोल चर्चा आढळते (महास्थवीर. 2015).

‘मिलिंद प्रश्न’ हा बौद्ध परंपरेतील केवळ धार्मिक किंवा तत्त्वज्ञानात्मक ग्रंथ नाही, तर तो संवादसंस्कृतीचा आणि चिकित्सक विचारसरणीचा एक उत्कृष्ट आदर्श आहे. या ग्रंथामध्ये राजा मिलिंद हा आंधळेपणाने श्रद्धा स्वीकारणारा शासक नसून जिज्ञासू, तर्कशील आणि चिकित्सक विचार करणारा व्यक्ती म्हणून दिसतो. तो प्रत्येक संकल्पनेमागील तत्त्वज्ञानिक आधार समजून घेण्याचा प्रयत्न करतो. दुसरीकडे नागसेन हे बुद्धधर्माचे विद्वान प्रतिनिधी म्हणून केवळ धर्मोपदेश देत नाहीत, तर उदाहरणे, उपमा आणि विवेकपूर्ण स्पष्टीकरणांच्या साहाय्याने प्रश्नांची उत्तरे देतात. ही संवादपद्धती प्राचीन भारतातील वैचारिक परंपरेचे दर्शन घडवते. विशेष म्हणजे या संवादामध्ये कोणतीही बौद्धिक दडपशाही दिसून येत नाही; उलट प्रश्न विचारणे, शंका उपस्थित करणे आणि तर्काच्या आधारे निष्कर्षापर्यंत पोहोचणे याला प्रोत्साहन दिले गेले आहे (भगत, 2018).

डॅनियल काहनमन (Daniel Kahneman): जिद्द, जिज्ञासा आणि वैज्ञानिक प्रामाणिकतेची प्रेरणा

 

डॅनियल काहनमन (Daniel Kahneman): जिद्द, जिज्ञासा आणि वैज्ञानिक प्रामाणिकतेची प्रेरणा

(सर्व चित्रे आणि इमेजेस google वरून साभार)

डॅनियल काहनमन हे आधुनिक मानसशास्त्र आणि वर्तनवादी अर्थशास्त्र या क्षेत्रातील सर्वात प्रभावशाली विचारवंतांपैकी एक मानले जातात. त्यांनी मानवी विचारप्रक्रिया, निर्णयक्षमता, पूर्वग्रह आणि अनिश्चित परिस्थितीतील मानवी वर्तन यांचा सखोल अभ्यास करून जगभरातील मानसशास्त्र, अर्थशास्त्र, सार्वजनिक धोरण, वैद्यकशास्त्र आणि व्यवस्थापन या क्षेत्रांमध्ये क्रांतिकारक बदल घडवून आणले. पारंपरिक अर्थशास्त्रात मानवाला पूर्णपणे तर्कसंगत मानले जात होते; परंतु काहनमन यांनी प्रयोगांच्या माध्यमातून सिद्ध केले की मानवी निर्णय अनेकदा भावनिक, अपूर्ण माहितीवर आधारित आणि मानसिक शॉर्टकट्समुळे प्रभावित असतात (Kahneman, 2011). त्यामुळे त्यांनी केवळ मानसशास्त्रज्ञ म्हणूनच नव्हे, तर मानवी विचारांच्या मर्यादा उघड करणारे वैज्ञानिक म्हणून जागतिक ओळख निर्माण केली.

त्यांच्या जीवनप्रवासातील सर्वात प्रेरणादायी बाब म्हणजे त्यांनी स्वतःच्या अनुभवांना संशोधनाच्या ऊर्जेत रूपांतरित केले. बालपणी युद्ध, भीती आणि असुरक्षिततेचा अनुभव घेतलेल्या या व्यक्तीने पुढे मानवी भीती, निर्णय आणि अनिश्चितता यांचे वैज्ञानिक विश्लेषण केले. त्यांच्या आयुष्यातील प्रत्येक टप्प्यावर जिज्ञासा, निरीक्षणशक्ती आणि वैज्ञानिक प्रामाणिकता दिसून येते. त्यांनी कधीही “मानव नेहमी तर्कशुद्ध वागतो” या लोकप्रिय गृहितकाला अंधपणे स्वीकारले नाही; उलट त्यांनी प्रयोग, निरीक्षण आणि डेटा यांच्या आधारे त्या गृहितकांना प्रश्न विचारले. हीच वृत्ती त्यांना इतर संशोधकांपेक्षा वेगळे ठरवते.

मिहाय चिकसेंटमिहायी (Mihaly Csikszentmihalyi): संघर्षातून घडलेले व्यक्तिमत्त्व

 

मिहाय चिकसेंटमिहायी (Mihaly Csikszentmihalyi): संघर्षातून घडलेले व्यक्तिमत्त्व

(सर्व चित्रे आणि इमेजेस google वरून साभार )

मिहाय चिकसेंटमिहायी हे सकारात्मक मानसशास्त्राच्या क्षेत्रातील एक अत्यंत प्रभावशाली आणि दूरदृष्टी असलेले मानसशास्त्रज्ञ मानले जातात. मानवी आनंद, समाधान आणि अर्थपूर्ण जीवन यांचा त्यांनी केलेला अभ्यास आधुनिक मानसशास्त्रात एक महत्त्वाचे वळण ठरले. त्यांच्या मते, आनंद हा केवळ बाह्य परिस्थितींवर अवलंबून नसून, तो व्यक्तीच्या अनुभवांच्या गुणवत्तेत आणि त्या अनुभवांमध्ये मिळणाऱ्या अंतर्गत समाधानात दडलेला असतो. त्यांनी मांडलेली “Flow” ही संकल्पना या दृष्टिकोनाचे उत्कृष्ट उदाहरण आहे. “Flow” म्हणजे अशी मानसिक अवस्था जिथे व्यक्ती पूर्णपणे एखाद्या क्रियेत तल्लीन होते, आणि त्या प्रक्रियेतच आनंद अनुभवते. ही संकल्पना आज शिक्षण, क्रीडा, व्यवसाय, कला आणि वैयक्तिक विकास या सर्व क्षेत्रांमध्ये प्रेरणादायी मार्गदर्शक तत्त्व म्हणून स्वीकारली जाते (Nakamura & Csikszentmihalyi, 2002). त्यांच्या जीवनप्रवासात संघर्ष, जिज्ञासा आणि मानवी आनंदाच्या गूढतेचा शोध घेण्याची तीव्र प्रेरणा यांचा अद्भुत संगम दिसून येतो.

मेरील मूलतत्त्वे (Merrill’s Principles of Instruction)

 

मेरील मूलतत्त्वे (Merrill’s Principles of Instruction)

(सर्व चित्रे आणि इमेजेस google वरून साभार)

मेरील मूलतत्त्वे ही अध्यापन व अनुदेशन प्रणाली क्षेत्रातील अत्यंत प्रभावी आणि संशोधनाधारित चौकट मानली जाते. ही संकल्पना M. David Merrill यांनी मांडली असून त्यांनी 2002 मध्ये प्रकाशित केलेल्या First Principles of Instruction या संशोधनाधारित लेखामध्ये विविध अध्यापन सिद्धांतांचे तुलनात्मक विश्लेषण करून पाच सार्वत्रिक तत्त्वे प्रस्तावित केली (Merrill, 2002). मेरील यांच्या मते, प्रभावी शिक्षण केवळ माहिती देण्यावर आधारित नसून, शिकणाऱ्यांना त्या ज्ञानाचा प्रत्यक्ष जीवनात उपयोग करता येईल अशा पद्धतीने रचलेले असावे. त्यामुळे त्यांच्या तत्त्वांमध्ये ज्ञानाची निर्मिती, कौशल्यांचा विकास आणि व्यवहारातील उपयोग यांना केंद्रस्थानी मानलेले आहे (Merrill, 2002; Reigeluth, 2013).

मेरील मूलतत्त्वांची पार्श्वभूमी समजून घेताना पारंपरिक अध्यापन पद्धतींचा विचार करणे आवश्यक ठरते. पारंपरिक शिक्षण प्रणालीत शिक्षक हा ज्ञानाचा प्रमुख स्रोत मानला जातो आणि विद्यार्थी हा निष्क्रिय ग्रहणकर्ता असतो. या पद्धतीत व्याख्यान, पाठांतर आणि परीक्षाभिमुख शिक्षणावर अधिक भर दिला जातो. मात्र, संशोधनातून असे दिसून आले आहे की अशा प्रकारचे शिक्षण दीर्घकालीन स्मरण आणि व्यवहारातील उपयोग यासाठी कमी परिणामकारक ठरते (Bransford, Brown, & Cocking, 2000). याच्या उलट, मेरील यांनी मांडलेली संकल्पना विद्यार्थी-केंद्रित असून ती ज्ञानरचनावादी दृष्टिकोनाशी सुसंगत आहे. या दृष्टिकोनानुसार विद्यार्थी स्वतःच्या अनुभवांमधून आणि पूर्वज्ञानाच्या आधारे नवीन ज्ञानाची निर्मिती करतो (Jonassen, 1999).

Waking Up: अध्यात्म, चेतना आणि तर्कशुद्ध स्वतःचा शोध

 

Waking Up: अध्यात्म, चेतना आणि तर्कशुद्ध स्वतःचा शोध

(सर्व चित्रे आणि इमेजेस google वरून साभार)

आधुनिक जागतिक संदर्भात ‘अध्यात्म’ ही संकल्पना बहुधा धर्म, देव, श्रद्धा, कर्मकांड आणि सांस्कृतिक परंपरांशी घट्टपणे जोडलेली दिसते. विशेषतः भारतीय आणि पाश्चात्त्य समाजातही अध्यात्माचा अनुभव धार्मिक चौकटीतूनच घ्यावा लागतो, अशी एक प्रस्थापित समजूत आहे. परंतु Sam Harris यांनी त्यांच्या Waking Up: A Guide to Spirituality Without Religion या पुस्तकातून या पारंपरिक चौकटीला आव्हान दिले आहे. Harris यांचा मूलभूत दावा असा आहे की अध्यात्माचा अनुभव हा धर्मनिरपेक्ष, वैज्ञानिक आणि अनुभवाधिष्ठित पद्धतीने घेता येऊ शकतो, आणि त्यासाठी कोणत्याही विशिष्ट धार्मिक श्रद्धेची आवश्यकता नाही (Harris, 2014).

या पुस्तकात Harris यांनी अध्यात्माला “अंधश्रद्धा किंवा अलौकिकतेचा विषय” म्हणून न पाहता, मानवी चेतना (consciousness) आणि अनुभवांच्या सखोल अभ्यासाचा भाग म्हणून मांडले आहे. त्यांच्या मते, प्रत्येक मनुष्याला आपल्या अनुभवांच्या स्वरूपाचा शोध घेण्याची क्षमता आहे ज्यामध्ये विचार, भावना, संवेदना आणि ‘स्व’ यांची जाणीव यांचा समावेश होतो. ही भूमिका मानसशास्त्र आणि न्यूरोसायन्सच्या आधुनिक संशोधनाशी सुसंगत आहे, जिथे ‘subjective experience’ (अंतर्गत अनुभव) हा अभ्यासाचा महत्त्वाचा विषय बनला आहे (Metzinger, 2009; Chalmers, 1996).

मार्टिन सेलिगमन (Martin Seligman): सकारात्मक मानसशास्त्राचा जनक

 

मार्टिन सेलिगमन (Martin Seligman): सकारात्मक मानसशास्त्राचा जनक

(सर्व चित्रे आणि इमेजेस google वरून साभार)

मार्टिन सेलिगमन हे आधुनिक मानसशास्त्रातील एक अत्यंत प्रभावी आणि परिवर्तनशील व्यक्तिमत्त्व मानले जाते. त्यांनी मानसशास्त्राच्या पारंपरिक चौकटीला नव्या दिशेने वळवले आणि या क्षेत्राला केवळ मानसिक आजार, विकृती आणि नैराश्य यांच्या अभ्यासापुरते मर्यादित ठेवण्याऐवजी मानवी आनंद (happiness), जीवन-कल्याण (well-being) आणि उत्कर्ष (flourishing) यांचा वैज्ञानिक अभ्यास करण्याची दिशा दिली. 20व्या शतकाच्या उत्तरार्धात आणि 21व्या शतकाच्या प्रारंभी त्यांनी सुरू केलेल्या सकारात्मक मानसशास्त्र (Positive Psychology) या चळवळीने मानसशास्त्रात एक प्रकारची “वैचारिक क्रांती” घडवून आणली. त्यांच्या कार्यातून हे स्पष्ट होते की मानसशास्त्राचे उद्दिष्ट केवळ “दुखः कमी करणे” नसून “जीवन अधिक समृद्ध आणि अर्थपूर्ण बनवणे” हे देखील असले पाहिजे (Seligman & Csikszentmihalyi, 2000). त्यांच्या जीवनप्रवासातून आपण अपयशाचा सकारात्मक अर्थ लावण्याची, आशावाद (optimism) विकसित करण्याची आणि स्वतःच्या विचारसरणीत बदल करून जीवनात सकारात्मक परिवर्तन घडवण्याची प्रेरणा घेऊ शकतो.