योग मानसशास्त्र | Yoga Psychology |

 

योग मानसशास्त्र (Yoga Psychology) 

आधुनिक मानसशास्त्राचा विकास मुख्यतः पाश्चात्त्य वैज्ञानिक परंपरेत झाला असून, त्याचा भर मानवी वर्तन, बोधनिक प्रक्रिया, भावना तसेच विविध मानसिक विकारांचे निदान व उपचार यांवर राहिला आहे. वर्तनवाद, बोधनिक मानसशास्त्र, मनोविश्लेषण आणि आधुनिक जैविक दृष्टिकोन या प्रवाहांनी मनाच्या विशिष्ट पैलूंवर सखोल अभ्यास केला असला, तरी मानवाच्या अंतःकरणातील रूपांतरण (inner transformation) हा मुद्दा तुलनेने मर्यादित राहिला आहे (जोशी, ग. ना., 2004).

याच्या उलट, भारतीय तत्त्वज्ञान परंपरेतील योग ही संकल्पना केवळ शारीरिक आरोग्य किंवा व्यायामापुरती मर्यादित नसून, ती मन, भावना आणि चेतना यांच्या शुद्धीकरणाची एक समग्र व शास्त्रबद्ध प्रणाली आहे. योगामध्ये मनाला केवळ निरीक्षणाचा विषय न मानता, त्याचे संयमन, अविष्कार आणि अनुभवातीत (transcendence) कसे जाता येते यावर भर दिला जातो. त्यामुळे योग हा केवळ health practice नसून एक मानसिक व अस्तित्ववादी शास्त्र ठरतो (Feuerstein, 2012).

बौद्ध मानसशास्त्र | Buddhist Psychology |

 

बौद्ध मानसशास्त्र (Buddhist Psychology)

बौद्ध मानसशास्त्र ही केवळ धार्मिक श्रद्धांपुरती मर्यादित अशी प्रणाली नसून, मानवी मनाचा अनुभवाधारित, निरीक्षणात्मक आणि विश्लेषणात्मक अभ्यास करणारी एक सुसंगत मानसशास्त्रीय चौकट आहे. गौतम बुद्ध यांनी मांडलेले तत्त्वज्ञान मानवी दुःखाच्या (suffering) अस्तित्वाला नाकारत नाही, तर त्याचे वस्तुनिष्ठ विश्लेषण करून त्यामागील मानसिक कारणे स्पष्ट करते. दुःख, त्याची उत्पत्ती, दुःखातून मुक्ती आणि मुक्तीकडे नेणारा मार्ग ही चौकट चार आर्यसत्यांच्या स्वरूपात मांडली असून, ती मानवी मानसिक जीवनाचे एक प्रकारचे “diagnostic framework” म्हणून पाहता येते (Rahula, 1974).

आधुनिक मानसशास्त्रात बोधन, भावना, वर्तन आणि मानसिक आरोग्य या संकल्पनांचा शास्त्रीय अभ्यास केला जातो. बौद्ध मानसशास्त्रात याच घटकांचे सूक्ष्म, खोल आणि परस्परसंबंधित विवेचन आढळते. विशेष म्हणजे, येथे मनाला आत्मकेंद्री किंवा आध्यात्मिक अमूर्त घटक न मानता, अनुभवातून निरीक्षण करता येणाऱ्या मानसिक प्रक्रियांचा संच म्हणून समजले जाते. त्यामुळे अनेक अभ्यासक बौद्ध मानसशास्त्राला “proto-scientific psychology” किंवा अनुभवाधारित मानसशास्त्राचा प्राचीन अवतार मानतात (Wallace & Shapiro, 2006).

निवडीचा विरोधाभास | The Paradox of Choice |

 

निवडीचा विरोधाभास (The Paradox of Choice)

आधुनिक लोकशाही आणि मुक्त बाजारव्यवस्थेचा एक मूलभूत गाभा म्हणजे निवडीचे स्वातंत्र्य. सर्वसाधारणपणे असे गृहित धरले जाते की जसे-जसे पर्याय वाढतात, तसे व्यक्तीचे स्वातंत्र्य वाढते, निर्णय अधिक वैयक्तिक होतात आणि परिणामी समाधान व आनंदात भर पडते. ही धारणा विशेषतः उपभोक्ता संस्कृतीत, शिक्षणव्यवस्थेत आणि करिअर निवडीत प्रकर्षाने दिसून येते. तथापि, समकालीन मानसशास्त्रीय संशोधन या लोकप्रिय समजुतीला गंभीर आव्हान देते.

आधुनिक मानसशास्त्र असे सूचित करते की अतिप्रमाणात उपलब्ध असलेले पर्याय माणसासाठी वरदान न ठरता ओझे ठरू शकतात. पर्यायांची संख्या वाढत गेली की व्यक्ती गोंधळून जाते, निर्णय घेण्याची क्षमता कमी होते आणि निवड केल्यानंतरही समाधान मिळत नाही. अनेक वेळा ही परिस्थिती चिंता, पश्चात्ताप (regret) आणि आत्मदोषाकडे (self-blame) नेते. या विरोधाभासी वास्तवालाच निवडीचा विरोधाभास (The Paradox of Choice) असे म्हटले जाते.

आध्यात्मिक बुद्धिमत्ता | Spiritual Intelligence - SQ |

 

आध्यात्मिक बुद्धिमत्ता (Spiritual Intelligence - SQ)

मानवी बुद्धिमत्तेच्या अभ्यासामध्ये सुरुवातीच्या काळात प्रामुख्याने बुद्धी गुणांक (IQ) यालाच सर्वोच्च स्थान देण्यात आले. तर्कशक्ती, समस्या सोडविण्याची क्षमता, स्मरणशक्ती आणि विश्लेषणात्मक विचार यांवर आधारित IQ ही संकल्पना शैक्षणिक यश आणि व्यावसायिक प्रगती यांची प्रमुख मोजपट्टी मानली गेली (Wechsler, 1958). पुढे विसाव्या शतकाच्या उत्तरार्धात भावनिक बुद्धिमत्ता (EQ) या संकल्पनेने मानसशास्त्रीय चर्चेत प्रवेश केला. भावना ओळखणे, त्यांचे नियमन करणे, परानुभूती आणि सामाजिक नातेसंबंध प्रभावीपणे हाताळणे या क्षमतांचा EQ मध्ये समावेश होतो (Goleman, 1995).

मात्र IQ आणि EQ या दोन्ही संकल्पना मानवी जीवनातील काही मूलभूत आणि अस्तित्ववादी प्रश्नांना पूर्णतः स्पर्श करू शकत नाहीत. उदा. जीवनाचा अर्थ काय आहे? दुःख अपरिहार्य का आहे? नैतिकतेचा पाया काय आहे? मृत्यूकडे आपण कसे पाहावे? अशा प्रश्नांची उत्तरे केवळ तर्कशक्ती किंवा भावनांचे व्यवस्थापन यांद्वारे मिळत नाहीत. या पातळीवरील प्रश्नांना सामोरे जाण्यासाठी मानवामध्ये एक वेगळीच अंतर्गत क्षमता कार्यरत असते, जिला आध्यात्मिक बुद्धिमत्ता (SQ) असे म्हटले जाते.

आंतरवैयक्तिक थेरपी | Interpersonal Therapy |

 

आंतरवैयक्तिक थेरपी (Interpersonal Therapy – IPT)

आंतरवैयक्तिक थेरपी (IPT) ही एक संरचित, अल्पकालीन आणि पुराव्याधारित मानसोपचार पद्धत आहे. या थेरपीचे  मूलभूत गृहितक असासे आहे की व्यक्तीच्या मानसिक समस्या या केवळ तिच्या अंतर्गत व्यक्तिमत्त्व वैशिष्ट्यांमुळे उद्भवत नाहीत, तर त्या प्रामुख्याने तिच्या सामाजिक नातेसंबंधांशी, संवाद पद्धतींशी आणि जीवनातील सामाजिक भूमिकेतील बदलांशी निगडित असतात. त्यामुळे IPT मध्ये व्यक्ती “कोण आहे?” यापेक्षा “ती इतरांशी कशी जोडली आहे?” या प्रश्नावर अधिक भर दिला जातो. विशेषतः अवसाद आणि इतर भावनिक विकारांमध्ये सामाजिक तणाव, एकाकीपणा, नातेसंबंधांतील संघर्ष किंवा जीवनातील अचानक बदल हे घटक कारणीभूत ठरतात, असे IPT मानते (Weissman et al., 2007).

डिजिटल डिटॉक्स | Digital Detox |

 

डिजिटल डिटॉक्स : स्क्रीनच्या पलीकडे माणूसपणाचा शोध

एकविसाव्या शतकाला डिजिटल युग असे संबोधले जाते. स्मार्टफोन, सोशल मीडिया प्लॅटफॉर्म्स, ऑनलाइन शिक्षण व्यवस्था, कृत्रिम बुद्धिमत्ता, डिजिटल पेमेंट्स आणि कामासाठी वापरली जाणारी विविध अ‍ॅप्स यांमुळे मानवी जीवन अधिक वेगवान, सोयीस्कर आणि कार्यक्षम झाले आहे. माहितीचा सहज आणि तात्काळ प्रवेश, जागतिक पातळीवरील संवाद, तसेच ज्ञाननिर्मितीचे नवे मार्ग हे डिजिटल तंत्रज्ञानाचे महत्त्वाचे फायदे मानले जातात. तथापि, या तांत्रिक प्रगतीच्या जोडीला एक गंभीर आणि सूक्ष्म समस्या वाढताना दिसते, ती म्हणजे डिजिटल अतिवापर.

मानसशास्त्रीय संशोधनातून असे स्पष्ट होते की तंत्रज्ञानाचा वापर मर्यादेपलीकडे गेला की तो मानसिक आरोग्यावर नकारात्मक परिणाम करू शकतो. सतत स्क्रीनसमोर राहणे, वारंवार नोटिफिकेशन्स तपासणे, सोशल मीडियावरील सामाजिक तुलना आणि ऑनलाइन उपस्थिती टिकवण्याचा दबाव यामुळे व्यक्ती मानसिकदृष्ट्या थकलेली, अस्वस्थ आणि भावनिकदृष्ट्या असंतुलित होऊ शकते (Alter, 2017). या पार्श्वभूमीवर, तंत्रज्ञानाच्या अतिवापराला आळा घालण्यासाठी आणि माणसाला पुन्हा स्वतःशी, इतरांशी आणि वर्तमान क्षणाशी जोडण्यासाठी जी संकल्पना पुढे आली, ती म्हणजे डिजिटल डिटॉक्स (Digital Detox).

डिजिटल सजगता | Digital Mindfulness |

 

डिजिटल सजगता (Digital Mindfulness): तंत्रज्ञानाच्या युगातील मानसिक समतोल

आजचे सामाजिक-मानसिक वास्तव हे पूर्णतः डिजिटल तंत्रज्ञानाने व्यापलेले आहे. स्मार्टफोन, सोशल मीडिया प्लॅटफॉर्म्स, कृत्रिम बुद्धिमत्ता (AI), सतत येणाऱ्या नोटिफिकेशन्स, ऑनलाइन मीटिंग्स आणि 24x7 उपलब्धतेच्या अपेक्षांमुळे मानवी जीवन अधिक वेगवान, सोयीस्कर आणि माहितीसमृद्ध झाले आहे. तथापि, मानसशास्त्रीय संशोधन स्पष्टपणे दर्शवते की या डिजिटल सुलभतेची एक गंभीर किंमत मानसिक आरोग्याला मोजावी लागत आहे. लक्ष विचलन, मानसिक थकवा, चिंता, नैराश्य, अवसाद, झोपेचे विकार आणि सामाजिक ताण-तणाव हे डिजिटल अतिरेकाचे ठळक परिणाम म्हणून पुढे येत आहेत (Rosen, Lim, Smith, 2011).

याच पार्श्वभूमीवर डिजिटल सजगता ही संकल्पना केवळ उपयुक्त नाही, तर अत्यावश्यक ठरते. डिजिटल सजगता म्हणजे तंत्रज्ञानाचा त्याग करणे नव्हे, तर तंत्रज्ञानाचा सजग, जाणीवपूर्वक, मर्यादित आणि उद्देशपूर्ण वापर करणे होय. यामध्ये व्यक्ती तंत्रज्ञानाच्या स्वयंचलित सवयींना बळी न पडता, स्वतःच्या मानसिक अवस्थेची, गरजांची आणि परिणामांची सतत जाणीव ठेवते. अशा प्रकारे, माणूस तंत्रज्ञानाचा गुलाम न होता, त्याचा सजग वापरकर्ता बनतो.